In de herfstvakantie brachten Elske Baron en Helma Noordink een  weekje door in Oeganda. Behalve dat zij de “kinderen van Joanne” in Masaka opgezocht hebben, zijn ze ook een paar dagen op het project geweest.

In oktober zit je midden in het regenseizoen en dat hebben we geweten: de regen kwam met bakken naar beneden toen we op weg gingen naar het project in Buhweju. Gelukkig rijdt Israel in een goede  4W- drive en is hij een goede chauffeur, maar we hebben behoorlijk in spanning gezeten of we wel voor donker op het project, bovenop de berg (zo’n 1700 meter) zouden arriveren. Maar gelukkig kwamen we al glijdend en schuivend door de modder, net voor het donker aan.

Het was geweldig om Grace weer te zien.  Sinds ze in Augustus als kleuterleidster is afgestudeerd, woont en werkt ze op het project. Ze geeft les in P1(basisschool) en ze is door Israel als een dochter in zijn gezin opgenomen.   Volgende maand start ze een deeltijdopleiding primary school teacher aan de Bishop Stuart University in Mbarara. Grace heeft zich ontwikkeld van een giechelende puber tot een volwassen vrouw en ze levert een grote bijdrage aan veel activiteiten op het project. Zo vertaalt ze bijvoorbeeld tijdens de kerkdienst  de preek van Ruankole (de lokale taal) in het Luganda  (de meest gangbare taal in Oeganda)of in het Engels. Verder zingt ze en danst ze tijdens de kerkdienst. We denken dat Joanne ongelofelijk trots op haar geweest zou zijn. Joanne hoopte dat van de hulp aan haar kinderen een “inktvlekwerking” zou uitgaan en dat lijkt in het geval van Grace helemaal realiteit te worden. Dit was Joanne’s droom:  door Grace te helpen, hebben veel kinderen in Oeganda kans op e

Lees meer...

Vrijdag 30 april

Normaal zouden we nu ter ere van de koningin een borrel drinken in De Pol, oranje uitgedost en in feeststemming. Dat laatste is wel enigszins het geval zou je kunnen zeggen, maar met een totaal andere reden. Toen de laatste feestgangers van de koninginnenacht huiswaarts gingen, liep bij ons de wekker af. Om 5 uur vertrokken we richting Flughaven Düsseldorf. Met een kleine vertraging vlogen we rond half negen van daar naar Schiphol. Na een korte omzwerving langs de bagagebanden maakten we onze overstap op de KL0561 met als bestemming Entebbe-Oeganda.

De reis verloopt voorspoedig en ik moet zeggen dat ik met een redelijk ontspannen gevoel ben vertrokken van huis; De ervaringen van vorig jaar stellen mij op mn gemak. We gaan naar bekende plaatsen en mensen.Voor Joost en Jorieke ligt dat natuurlijk wat anders. Zij gaan voor de eerste keer naar Afrika. Als ik bedenk hoeveel indruk alles op mij maakte in 2006; Ook al heb je veel foto’s gezien en verhalen gehoord, het is overweldigend om ineens temidden van zo een totaal andere cultuur te zijn. De voorbereidingen zijn goed verlopen; de injecties, opstellen van to-do-lijsten en afspraken maken met Israel. Hij zal ons straks opwachten bij het vliegveld.

Lees meer...

Wie had dat ooit kunnen dromen?! In 3 maanden tijd twee keer naar Oeganda!

Paulien en ik waren eind April, begin Mei al in Oeganda geweest en nu kreeg ik weer de mogelijkheid om te gaan. Ben en Christine Sijbesma gaven me die kans; twee mensen van de Stichting Twawebwa Mukama die ook met Israel Nabimanya samenwerken. Wij kennen elkaar een jaar en wij proberen elkaar goed op de hoogte te houden wanneer één van ons in Oeganda is. Bij hun laatste bezoek aan Oeganda, in Juni, kreeg ik (in Nederland) een smsje van Ben die vroeg of ik misschien mee wilde naar Oeganda in Augustus voor een week. In eerste instantie voor mijzelf, maar natuurlijk was daar direct de gelegenheid om naar het project in Bushenyi te gaan.

Op 12 augustus 2008 vertrokken we dus met z’n drieën (Ben, Christine en ik) naar Oeganda. We zouden de eerste 3 dagen in Bushenyi doorbrengen en daarnaast nog 4 dagen naar Masaka gaan.
Het was natuurlijk weer prachtig om terug in Oeganda te komen. We werden met open armen ontvangen.

Lees meer...